خیلی از زنو شوهرا راحت با دیدن اینجور فیلما کنار میان... همیشه به این فکر میکنم که نمی دونم یکی از این بزرگا یا شایدم خوده همین خدا، حالا مهم نیست کی گفته مهم اینه که حرف خوبو از هرکی شنید، باید قبول کرد... همیشه به این فکر میکنم که گفتن: تو کار گناه هیچ خیری نیست! نه مشکل من اینه که قبلا مگه از این فیلما بود که ننه باباهای ما 7 تا 7 تا میزاییدن؟؟ پس باید چه غلطی میکردم... پس بازم رفتم سراغ خودش گفتم ببین یا کمک کن یا از این فیلمهای پ دار میبینما، خودمو میزنم به اون راه که به به حسّم نسبت به روابط مشروع زنده شد! خودش به این نتیجه رسید که بهتره حسم رو بیدار کنه.

رفتن خونه ی مامان بابا همانا...

امیدوار شدن و خداروشکر کردن برای ادامه زندگی هم، همان ...

یَنی جداً همینو کم داشتم...

خدایا سر به سرمون نذار دیگه ... حالو حوصله ی شوخی رو ندارم...

دیدی میگن هر دم از این باغو این حرفا...

چند روزه دیگه معلوم میشه که ما هم به جمع سرطانیهای محترم اضافه شدیم یا نه... فعلا که مشکوکیم!

چقدر بده که آدم توو جمع نباید خودش باشه. چون خودش بودن پر از عیبو ایراده اجتماعیو شخصیتیو هزار ایراده کوفتو زهر ماریه دیگه ست که وقتی تنها میشیو به خودتو رفتارت فکر میکنی ا... میگیره که اه اه چقدر ساده رفتار کردم....

بنابراین به خودم توصیه میکنم که خودش نباشه و کمتر ساده بازی دربیاره!

از این به بعد با خودم عهد بستم که زمانی که قراره حرفی از شخص سوم غایب زده بشه، حواسمو کاملا جمع کنم که طرف هدفش چیه... - اگه میدونه من کاری از دستم بر نمیاد و هدفش پر کردنِ من و خراب کردن اون شخص باشه که میزنم توو پرشو میگم، ببینم عزیز من یا باید بری مشکلتو بین خودتو خودش و نه حضور شخص سومی حل کنی؛ و یا اینکه اگر این روش قضیه رو بدتر میکنه، دعا کنی. - اگه میبینم طرف از سرِ دردِ دل غیبت میکنه، که اکثرا مامانم همینطوره؛ تا اونجا که عقلم قد میده طرف حق رو میگیرم و راه حل منطقی ارائه میدم و طرز فکرش رو درست میکنم که در واقع میشه امر به معروفو نهی از منکرو این حرفا

دیگه نمی تونم این وضعیتو تحمل کنم ...

چقدر باید صبوری کنم؟ اصلا با صبوری و حرف نزدن و شکایت نکردن چیزی بهتر میشه؟

چقدر باید چشممو ببندم بگم همه چی خوبو گلو بلبله؟

چقدر باید این همه خواسته رو نادیده بگیرم؟

بهش گفتم (امامزاده صالح): به خدات بگو من آدمش نیستم که توو این جور امتحانا قبول شم. اصلا امتحانی که داری میگیری خیلی بالاتر از سطحِ منه. بس کن لطفا و به اندازه ظرفیتم انتظار داشته باش...

خوبه که آدم یه وقتایی به تموم مردم دنیا حق بده

اینجوری راحت تر با مسائل کنار میاد

منتها یه مشکل کوچیک این وسط پیش میاد

اونم اینکه...

کی به من حق میده؟!

جدیدا به یه نتیجه ای رسیدم...

اونم اینه که بذار حداقل یکی از ما دوتا از زندگی کردن راضی باشه.

فدای سرم که زندگی باب میل من نیست.

والا ...

اصلا میخوام خودمو دیگه نبینم.